मंडळाच्या स्थापनेनंतर ख्रि. फादर व्हिक्टोरीया ह्यांनी आपल्या चर्चमधील निवासातील एक खोली मंडळाच्या कार्यालयासाठी व सभा घेण्यासाठी विनामोबदला वापरावयास दिली. संस्थेचे कार्यकर्ते अधूनमधून सभा घेऊन संस्थेच्या भवितव्याबाबत चर्चा करू लागले. सततच्या विचार मंथनानंतर परिसरातील समाजातील निरक्षतेचा अंधार दूर करण्यासाठी लोकांना वाचनाच्या माध्यमातून प्रगतीपथाकडे घेऊन जाता येईल यावर कार्यकर्त्यांचे एकमत झाले. त्यातूनच जीवन विकास मंडळाच्या कार्याचे पहिले बीज चेतना पुस्तकालयाच्या रुपाने १० जाने. १९६० रोजी रोवण्यात आले. त्याद्वारे अल्पशिक्षित समाज घटकाला जगाकडे पाहण्याची नवी दृष्टी देण्याचा एक महत्त्वपूर्ण उपक्रम सुरु झाला. परिसरातील आमजनतेची बौद्धिक, शारीरिक, सांस्कृतिक, आर्थिक, सामाजिक, कला व क्रीडा इत्यादी विविध क्षेत्रात उन्नती घडवून आणण्याचे कार्य मंडळाने हातात घेतले. तसेच व्यक्ती व गट यांतील मतभेद मिटवून सलोखा, प्रेम व ऐक्य निर्माण करण्याच्या उद्देशाने जात, धर्म व पक्ष निरपेक्ष हेतूने मंडळाचे कार्यकर्ते प्रेरित झाले होते. संस्थेसाठी स्व. ब्राझ-अंतोन दालमेत यांच्या अध्यक्षतेखाली १० सभासदांची संस्थापक विश्वस्त समिती स्थापन करून जीवन विकास मंडळाची १९६१ साली धर्मदाय आयुक्त ठाणे ह्यांच्या कार्यालयात नोंदणी करुन संस्था पी.टी.ई. २३१-ठाणे ह्या क्रमांकाने संस्था रजिस्टर झाली.

संस्थेच्या कार्याची महती लोकांना पटू लागली. काही नवीन कार्यकर्ते ह्या कामी साथ देऊ लागले. व १९६१ साली ख्रि. रे. फा. डॉमनिक आब्रिओ (सहाय्यक धर्मगुरु पापडी चर्च) ह्यांच्या सहकार्याने ‘देवाची हाक’ हे पहिले नाटक आपल्या कार्यकर्त्यांनी निर्मळ चर्चवर सादर केले. त्याला चांगला प्रतिसाद मिळाला. त्यानंतर ३-४ वर्षे आपल्याच कार्यकर्त्यांनी आपले एक हितचिंतक कै. बाबी चांदरेकर ह्यांच्या दिग्दर्शनाखाली ‘पहिल्या घरी‘, ‘माझी जमीन‘, ‘शिवकंकन‘ इत्यादी नाटके निर्मळ चर्चवर सादर केली. त्यावेळी आपल्याकडे नाटकासाठी स्टेज नसल्याने आपल्याच कार्यकर्त्यांनी बांबू व फळ्या आणून स्टेज तयार करण्यास मदत केली.

१९६५ साली कु. जयमाला जोगळेकर (मुंबई) यांच्या जादुच्या प्रयोगाचा कार्यक्रम न्यू इंग्लीश स्कूल, वसई यांच्या पटांगणावर सादर करुन पोस्टर व पत्रकाद्वारे मंडळाच्या कार्याची माहिती सर्व वसईभर पसरविण्यात आली. नाटके व इतर सांस्कृतिक कार्यक्रमांद्वारे मिळणाऱ्या उत्पन्नातून व सभासदांकडून नाममात्र वर्गणीतून मंडळाचा प्रशासकीय व पुस्तकालयाचा खर्च भागविण्याचा प्रयत्न केला जात असे. परिसरातील सर्व शाळांना व सर्वसामान्य जनतेला एकत्र आणून स्वातंत्र्य दिन, प्रजासत्ताक दिन वगैरे राष्ट्रीय सण एकत्र साजरे करण्याची प्रथा संस्थेने आपल्या कार्यक्षेत्रात सुरू केली. परिसरातील रूग्णांना प्राथमिक उपचार मिळावा म्हणून १९६५ पासून आपल्या कार्यालयात प्रथमोपचार पेटी ठेवण्यात आली. कुठल्याही सामाजिक संस्थेला आर्थिक निधीशिवाय समाजकार्य करणे शक्य नसते हे लक्षात घेऊन, कार्यकर्त्यांनी आपल्या संस्थेचा नेहमीचा कार्यक्रम चालू ठेवून १९८७ साली मुंबईच्या शिवाजी मंदिर नाट्यगृहात ‘लहानपण देगा देवा‘ या नाटकाचे आयोजन केले. सर्व कार्यकर्ते जिद्दीने कामाला लागून हा कार्यक्रम यशस्वी केला. त्याद्वारे संस्थेच्या निधीमध्ये मोठी भर पडली.

१९७९ साल हे जागतिक बालकवर्ष म्हणून युनोतर्फे घोषित करण्यात आले होते. त्यानिमित्त बालकांकरिता बाल चित्रकला प्रदर्शन व बालकांच्या विविध स्पर्धा आयोजित केल्या होत्या, तसेच बालकांसाठी ‘बजरबट्टू‘ हे प्रसिद्ध बालनाट्य सादर केले होते. संस्थेला मिळणाऱ्या देणग्या आयकर मुक्त असाव्या म्हणून विश्वस्त श्री. जोसेफ दालमेत यांच्या प्रयत्नाने प्राप्तीकर कायदा ८०-जीचे प्रमाणपत्र मिळवण्यात आले. कोनशिला समारंभ झाल्याबरोबर कार्यकर्ते निधी जमविण्याबरोबर बांधकामाला मदत करण्यासाठी सरसावले. दगड विटा व रेती वाहून नेणे. बांधकामाला पाणी मारणे वगैरे कामात त्यांनी तनमनधन अर्पण केले. ह्याबरोबर इतर विभागाच्या कामांची घोडदौड चालूच होती. १९८३ पर्यंत म्हणजेच संस्थेच्या रौप्य महोत्सवापर्यंत इमारतीच्या तळमजल्याचे काम पूर्ण झाले. २६ डिसेंबर १९८३ रोजी इमारतीचे उदघाटन व आशीर्वाद विधी औरंगाबाद, धर्मप्रातांचे बिशप आदरणीय स्व. डॉमनिक आब्रिओ ह्यांच्या हस्ते झाले. त्यावेळी मंडळाचे अध्यक्ष श्री. आलेक्स डाबरे हे होते. ह्या शुभप्रसंगी दानशूर ख्रि. शेव्ह. ई. एस. अंड्राडिस ह्यांनी अध्यक्षस्थान भूषविले होते. तर सदर समारंभास प्रमूख पाहुणे म्हणून मा. कै. पंढरीनाथ चौधरी, तत्कालीन आमदार, पूजनीय स्व. स्वामी स्वयंप्रकाश, मौन प्रकाश आश्रम निर्मळ, सुप्रसिद्ध चित्रपट अभिनेते सुरेश ओबेरॉय, लायन हरपालसिंग, अध्यक्ष लायन्स क्लब जोगेश्वरी, बबनशेठ नाईक इत्यादी मान्यवर हजर होते. तळमजल्याचे काम पूर्ण झाल्यामुळे मंडळाचे कार्यालय व चेतना पुस्तकालय ह्या नवीन वास्तूत हलविण्यात आले. मंडळाच्या सर्व विभागाचे कामकाज सुरळीत चालू असताना १९९१ साली इमारतीच्या पहिल्या मजल्याचे काम हाती घेतले. त्याबरोबरच चेतना पुस्तकालयासाठी तळमजल्यावर कपाटे बांधण्याचेही काम हाती घेतले. चारपाच वर्षाच्या अथक प्रयत्नाने, देणगीदारांच्या उदार अंतकरणाने मंडळाच्या ३८व्या वर्धापन दिनी मे १९९६ साली इमारतीच्या पहिल्या माळ्याचे काम पूर्ण झाले. त्यावेळी मंडळाचे अध्यक्ष श्री. सिल्वेस्टर दोडती होते. अमरावती धर्मप्रांताचे बिशप रे. एडवीन कोलासो ह्यांच्या शुभहस्ते आशीर्वाद विधी पार पाडला. त्यावेळी लायन आर्ची डिसोजा, उद्योजक, भाईंदर व माननीय श्री. शेजूळ साहेब, ग्रंथालय संचालक हे प्रमुख पाहुणे म्हणून उपस्थित होते.

परिसरातील काही सन्माननीय व्यक्तीनी आपल्या कुटुंबातील स्वर्गवासी झालेल्या प्रिय व्यक्तींच्या नावे काही रक्कम शिष्यवृत्तीसाठी ठेव म्हणून ठेवली आहे. त्या ठेवीच्या व्याजापोटी येणाऱ्या रक्कमेतून गुणवंताना दरवर्षी वर्धापन दिनी शिष्यवृत्ती दिली जाते. तर काही गरजू रुग्णांना वैद्यकीय मदत दिली जाते. इमारतीच्या पहिल्या माळ्याला पावसापासून संरक्षण मिळावे म्हणून सिंमेट पत्रे टाकणे आवश्यक होते. तसेच पतपेढीला त्यांच्या कार्यालयासाठी मोठ्या जागेची गरज होती. त्यामुळे धर्मदाय आयुक्ताच्या परवानगीने आपला इमारतीचा पहिला माळा पतपेढीला वाजवी किंमत आकारुन कायम स्वरूपी देण्यात आला. दुसरा माळा सांस्कृतिक हॉल म्हणून तयार करण्यात आला. त्याठिकाणी संस्थेचे लहानमोठे कार्यक्रम होऊ लागले. ह्या हॉलचे उद्घाटन मंडळाच्या ४४व्या वर्धापनदिनी म्हणजे २५ मे २००३ ह्या दिवशी विधीपूर्वक झाले. त्यावेळी संस्थेचे अध्यक्ष श्री. पास्कोल गोम्स हे होते. ह्या समारंभाचे अध्यक्ष रे. फा. मायकल डिसोजा, प्रमुख धर्मगुरू माहिम चर्च (मुंबई) व प्रमुख पाहुणे म्हणून सौ. मायरा मेन्डोन्सा, महापौर मिरा-भाईंदर महानगरपालिका ह्या होत्या.

मंडळाच्या तरूण व उत्साही कार्यकर्त्यांमध्ये मंडळाच्या कार्याची ओढ निर्माण व्हावी, आपापसांत प्रेम व आपुलकी वाढावी म्हणून अधूनमधून त्यांच्यासाठी स्नेहसंमेलने आयोजित करुन मंडळाच्या भरभराटीसाठी निरनिराळ्या विषयांवर चर्चेचे आयोजन केले गेले. तरुणवर्गाला त्यांच्या नोकरी व्यवसायासाठी मार्गदर्शन म्हणून निरनिराळ्या व्यावसायिकांची मार्गदर्शन शिबिरे आयोजित केली जात.

मंडळाने सुवर्णमहोत्सवी वर्षी आजीव सभासद नोंदणीचा कार्यक्रम श्री. मनवेल रुमाव यांच्या नेतृत्वा-खाली हाती घेतला होता. त्याच्यासोबत श्री. आलेक्स डाबरे, फ्लोरियन रिबेलो व सिलू लुद्रिक यांच्या समितीने वर्षभर परिसराचा दौरा करून ३५० कुटुंबीयांना प्रत्यक्ष भेटून मंडळाच्या कामकाजाविषयी माहिती दिली व ३१० सभासदांची नोंदणी केली.

मंडळाचा सुवर्णमहोत्सव सोहळा ०१ ते ०३ मे २००९ या तीन दिवसांत भरगच्च कार्यक्रमाने झाला. मुख्य उपक्रम असलेल्या चेतना पुस्तकालयातर्फे वाचन संस्कृती वाढविण्याकरिता संपूर्ण उत्तर वसईत भव्य ग्रंथ दिंडी आयोजित करण्यात आली होती. या ग्रंथ दिंडीच्या माध्यमातून ग्रंथ व वाचन संस्कृतीचा प्रसार करण्यासाठी उत्तर वसईतील ५ ग्रंथालयांना व १२ गावांना वाद्यवृंदासह मिरवणुकीने भेटी देण्यात आल्या. या प्रसंगी एक ग्रंथरथ मिरवणुकीच्या मध्यभागी बँण्डपथकासह असल्यामुळे लोकांचे लक्ष वेधून घेणारा ठरला. शनिवार ०२ मे २००९ रोजी मंडळाच्या सुवर्ण महोत्सवी उपक्रमाचे देणगीदार व हितचिंतक यांचा सत्कार समारंभ आयोजित करण्यात आला होता. या प्रसंगी अंध कलाकारांचा ‘मेरी आवाजही मेरी पेहचान है’ हा सुरेल ऑर्केस्ट्राचा मनोरंजन कार्यक्रम विनामूल्य सादर करण्यात आला. रविवार ०३ मे रोजी सुवर्णमहोत्सवी वाटचालीतील मंडळाच्या कार्यकर्त्यांना सन्मानचिन्ह देऊन सत्कार करण्यात आला. या कार्यक्रमास पद्मश्री रे. फा. ज्यो परेरा यांच्यासह अनेक मान्यवर उपस्थित होते. त्या प्रसंगी सुवर्णमहोत्सवी कार्यक्रमानिमित्त एक स्मरणिकाही प्रकाशित करण्यात आली.

मंडळाच्या कार्याची व्याप्ती वाढवण्यासाठी तसेच उत्साही व तरुण कार्यकर्त्यांना सामाजिक कार्यात वाव देण्यासाठी मंडळाच्या व्यवस्थापन योजनेत २०१२ मध्ये बदल करताना मंडळाचे कार्यक्षेत्र महाराष्ट्र राज्य करण्यात आले तसेच विश्वस्त मंडळ सदस्यांची संख्या वाढवून १५ करण्यात आली. महसूल व जमिनीबाबत प्रशिक्षण शिबीर २१ फेब्रुवारी २०१६ रोजी तालुका विधीसाहाय्य व सल्ला समिती, वसई आणि मंडळाच्या संयुक्त विद्यमानाने आयोजित करण्यात आले होते. कार्यक्रमात जमीन व्यवहार व शासकीय कागदपत्रे या बाबत शासनाच्या विविध कायद्यांची माहिती देण्यात आली.

दिवाळी सणानिमित्ताने काही वर्षे ‘दीपावली सुरसंध्या’ या कार्यक्रमाचे आयोजन करण्यात आले. सदाबहार गीतांच्या या कार्यक्रमात वसई परिसरातील नामवंत गायक-गायिका आणि वादक सहभागी होत होते. परिसरातील दर्दी रसिकांची अलोट गर्दी या कार्यक्रमाला होती. २९ एप्रिल २०१८ रोजी ‘वसई संस्कृती कला-संगीत संध्या’ हा कार्यक्रम आयोजित करण्यात आला होता. वसईतील स्थानिक कलाकारांसह कादोडी, वाडवळ इ. स्थानिक मराठी भाषेतील लोकगीतांचे ‘सरगम‘ ऑर्केस्ट्राद्वारे सादरीकरण झाले.